Unseen 2018

Na mijn observaties van voorgaande edities van Unseen laat ik het bij een nog korter verslag. Ik ga naar deze manifestatie vanwege de fotografie, maar dat is misschien wel een totaal verkeerd uitgangspunt. De camera wordt naar mijn gevoel meer en meer gebruikt om 'kunst' te maken in brede zin, en steeds minder om te fotograferen. Ik ben een beetje klaar met het veelvuldig voorkomende knip- en plakwerk met gels en acetaat, textiele werkvormen en hout. Verder geldt dat de selectie van het getoonde werk hier bepaald wordt door de economische taxaties van de handelaar: is er markt? Doen mensen hier aankopen omdat ze het werk mooi vinden of omdat ze waardestijging verwachten?

We bezochten Unseen met vier clubgenoten, in duo's. Mijn gesprekspartner en ik hebben aanvankelijk de moeite genomen om per galerie of kunstenaar te beschrijven wat we aantrekkelijk vonden en wat niet, maar dat schoot niet op: tegen koffiepauze hadden we drie 'kamers' gehad. We stopten met het naar voren halen van de positieve punten in wat we zagen, lieten artistieke correctheid varen en haalden steeds vaker onze schouders op. Het tempo kon daardoor flink omhoog.

Sommige gevestigde fotografen waren met een enkel werk aanwezig (nou vooruit, Erwin Olaf met een foto en een video-installatie). Awoiska van der Molen was er met één opname, die ik niet kan laten zien omdat het donkere werk aan alle kanten overstraald werd door spiegelingen. Hoe je dan thuis de aanlichting moet verzorgen...

Andere bekende namen waren wat ruimer vertegenwoordigd, al is er op dit soort evenementen geen ruimte voor overzicht van (al dan niet recent) werk.

Ik laat hieronder de visuele huisvlijt voor wat die is, en haal alleen aansprekende fotografie naar voren.

 

▲ Sommige galeriehouders hadden het druk. Er was daar een gezellige mêlee met mooie fotografie, zoals hierboven. Andere kunsthandelaren hadden het aanmerkelijk minder druk: kennelijk iets te ver voor de troepen uitgelopen met de keuze van de inventaris.
 
Edmund Clark (UK,1963), My Shadow's Reflection, Plant, Architecture, Person, 2017. Chromogenic print.
Flowers Gallery
 
Roger Ballen (US, 1950), all Polaroids: Untitled 2017/18, Fuji Instax Film.
Merkwaardig dat ook Fuji Instax-producten de soortnaam Polaroid meekrijgen. Ze kosten €700 ex BTW. Daar zeg ik niets van, maar dat de lijstjes €125 ex BTW extra kosten is wat knieperig. Mooie foto's, mooie hebbedingetjes.
Galerie Alex Daniëls - Reflex Amsterdam
 
Todd Hido (Kent, Ohio, US, 1968) #11389-3087, 2014, 151x225 cm voor €25.800 ex BTW, maar ook in kleinere afmetingen te verkrijgen. Buitengewoon mooie opname, die echter van geen kant te bekijken is zonder reflecties. Vergt door de donkere beeldinhoud thuis zorgvuldige aanlichting.
Galerie Alex Daniëls - Reflex Amsterdam
 
 
Jungjin Lee (KR, 1961), Opening, 2016/17. Ongebruikelijk portrait-formaat voor een landscape-onderwerp, dat een beperkte en daardoor geconcentreerde blik op het onderwerp moet geven. Mooi grof papier.
GALERIE STEPHAN WITSCHI
 
Patricio Reig (Argentinië, 1959)
Reig experimenteert met 'alternatieve' fotografische processen, zoals collodium, zoutpapier en pinhole-fotografie. Hij heeft eigen nieuwe processen ontwikkeld waarvoor zoals in de beginjaren van de fotografie bitumen wordt gebruikt. Zijn werk draait veelal om leven en dood. De werken met bijschriften en Japans aandoende stempels vielen me op. De handschriften zijn fraai, doen authentiek aan en voor wie Spaans niet beheerst, niet te lezen, wat misschien het mysterie in stand laat.
mc2gallery
 
Yuval Yairi (Israel, 1961) neemt voor zijn recente series het alter-ego van de 'surveyor' aan om met andere ogen naar de wereld te kijken. Rechts Topographic Study, 2015, 100x86 cm.
Podbielski Contemporary
 
▲ Yuval Yairi - vervolg, detail. Deze opnamen trokken de aandacht door de wijze waarop kleine vierkantjes het beeld vormen, nét iets verschoven ten opzichte van elkaar.
 
▲ Yuval Yairi, vervolg.
 
Nelli Palomäki (Finland, 1981) maakt klassieke, tijdloze portretten van kinderen en jonge mensen. 
Links Zane and August, 2016; rechts Dora and Vera, 2017.
Dit waren voor mij de topfoto's van Unseen 2018.
Galerie Les filles du calvaire
 
▲ Altijd gevaarlijk: de boekenmarkt. Ik heb me kunnen inhouden met één boek The Corners van Chris Dorley-Brown, bij de afgebeelde tafel van Hoxton Mini Press.
 

REACTIES

Goed verslag, Kees. Ondanks de soms wel erg creatieve fotowerken was er best wel wat mooi werk te zien. En het is altijd goed om te zien wat er verkocht wordt in de galeries. In ieder geval heel veel anders dan doorsnee fotoclub werk.

Bart

Unseen. Veel thema's dus. Niet gezien door mij, misschien volgend jaar. Titel "Corners" had eigenlijk moeten zijn "Street corners" of vergis ik mij?

Arno

Hoek of Straathoek, is de vraag... Het boek heet The Corners, dat staat vast. De inhoud is hier te bekijken.

Kees