Fotofestival Naarden 2019

Op 14 juni bezocht ik met enkele gelijkgezinden de met fotografie overspoelde vesting. Dutch Masters & Marvelous Misfits. Een moeilijk thema om vol te houden.

▲ Thijs Wolzak fotografeerde enkele jaren voor NRC mensen die hun huis op een opvallende manier hebben ingericht. In de Gele Loods waren zijn opnamen opgesteld in grote lichtbakken. Grote bakken met licht, dat ook, in de relatief donkere loods. Erg kleurrijk eveneens, zowel in letterlijke als figuurlijke zin. Verbazing en een enkele keer bewondering over de manier waarop mensen hun woningen inrichten.
 
▲ Op naar het Oranje Bastion, Een meer dan levensgrote Christian Womyn, New York 1994.
 
▲ Ilco Louis fotografeert mooie portretten, steeds met ongeveer dezelfde techniek, licht en compositie. Hij combineert droge plaat-techniek met digitale nabewerking.
 
▲ Hans de Kort fotografeert Mijn Generatie op de natte plaat met het collodium-procedé. Die generatie bestaat uit meer dan honderd collega's die hij vastlegde op platen van 16x20 inch, in een oude camera. Alle werken zijn unica. Op één of andere manier komen deze opnamen authentieker over dan die van Ilco Louis (hierboven), misschien door het tintje, misschien door het ontbreken van nabewerking?
 
▲ Nog een overzichtje van Hans de Kort in de gangen van het bastion.
 
▲ Mark Nettenbreijers benadert natuur op een manier zoals je een persoon zou benaderen: hij maakt portretten van brokken vegetatie.
 
▲ Sandra Minten met I have Life, een serie over een Roemeense familie. Drie generaties wonen bijeen in een krappe woning.
 
▲ Friso Keuris is te vinden in het Comenius Museum met de serie ‘TITO – an Islands Paradise’. Hij laat de werk- en woonomgeving van de voormalige president van het eveneens voormalig Joegoslavië zien. De inrichting van het museum sluit redelijk aan bij de inhoud van de foto's.
 
▲ Ik moet toegeven dat ik even moest afwachten of het aankondigen van fotografische grootheden als Stephan Vanfleteren en Robin de Puy niet een publiekstrekkende name-dropping zou blijken te zijn. Maar dat viel alles mee: Stephan Vanfleteren was er met een indrukwekkende 'In de schaduw van de palm', waarin hij de sterren van het Filmfestival van Cannes nu eens niet glamoureus op de rode loper, maar ingetogen en op Fleteriaanse wijze afbeeldt.
 
▲ Koos Breukel in het koor van de Grote Kerk. Erg mooi, maar ook erg groot, en wat eenvormig. Niet zo indrukwekkend als Vanfleteren en De Puy, maar dat zal hoofdzakelijk een kwestie van smaak zijn.
 
▲ Robin de Puy. Vertrouwd, want deels bekend: daar hebben we Randy weer. Zover ik kan zien is alleen de Noorse jongen Birk die graag model wil worden, nieuw. Nieuw trendje ook: een vitrine met vele vrijwel gelijke afdrukjes.
 
▲ In de Grote Kerk treffen we een aantal driehoek-borden met mini-exposities. De eerste en de laatste waren het meest interessant. Hier zien we Louise Honné met haar serie 'We Love where we Live'. Het verhaal speelt zich af in McDowell County, West Virginia, waar de sluiting van de mijnen zorgde voor banenverlies en leegloop van dorpen.
 
 
▲ In de Grote Kerk treffen we in de mini-exposities werk van Luuk Huiskes. Hij maakt landschapsfotografie, zo eenvoudig is dat. Huiskes betrapt de natuur bij de inbreuken die ze maakt op de volkomen ordening die we aan onze omgeving proberen op te leggen. Hij doet dat zonder poeha, registrerend. Nu is 'registreren' een vloekwoord in de (amateur)fotowereld waarin ik verkeer, als in: 'te eenvoudige registratie', waaruit moet blijken dat de fotograaf te weinig creatief is geweest. Het is een zegen dat er nog fotografen bestaan die er door koele registratie in slagen een soms humoristisch, soms ironisch commentaar te geven op de dingen die ze tegenkomen. Eindelijk weer een normale foto, die niet van opzichtige creativiteit aan elkaar hangt. Huiskes is voor mij de held van 'Naarden 2019'.

CONCLUSIE

Geen van de deelnemers in ons gezelschap kwam met euforische gevoelens terug van het Fotofestival Naarden 2019. De grote namen maakten niet voor niets de meeste indruk. Die maakten ook de 'gewoonste' foto's. Misschien zijn we zelf wel traditionele fotografen, of foto-consumenten met een conservatieve inslag. Het Fotofestival Naarden 2019 is wel de moeite waard, maar zeker geen toppertje.

Marvelous Misfits, zegt het Fotofestival. Het moet me van het hart dat ik (ook buiten Naarden) een beetje moe ben van fotografische exploraties van de 'Misfits', de buitenbeentjes, nadrúkkelijk gewone gehandicapten, vooral niet zielige ouderen, alleen op het platteland wonende honderdjarigen die zich wonderwel redden en de uitbundige gay-scenes. Van de modetrent waarin mensen nadrukkelijk, om niet te zeggen opzichtig getuigen van hun seksuele geaardheid of hun twijfels daaromtrent. En van medeplichtige fotografen die gedreven worden door de nieuwsgierigheid naar het uitzinnig afwijkende, daarbij steeds de overtreffende trap zoekend.

Ik vraag me af wat er zou gebeuren als je een tentoonstelling probeert samen te stellen die gaat over mensen die gewoon ingetogen zichzelf zijn, wie of wat ze ook zijn. Mensen die gewoon doen, zelfs als ze hetero zijn ;-). Niet weg met de bijzonderheden, wel weg met de opgeklopte hysterie. Een tandje minder mag best.

Waarschijnlijk is het relatief saai, en daarom des te uitdagender.